Przedmiotowy budynek dzwonnicy został poddany kompleksowym zabiegom renowacyjnym. Projekt nie zakładał ingerencji i przebudowy zasadniczej konstrukcji murów, a jedynie wymianę uszkodzonych elementów drewnianej konstrukcji kopuł oraz mocowania dzwonów. Wymienione zostało również pokrycie kopuły. Projekt zakładał również wymianę drewnianych elementów schodów oraz renowację elementów wystroju zewnętrznego w tym gzymsów i tynków.

Sanktuarium w Rokitnie – historia

Sanktuarium Rokitno jest jedną z najstarszych parafii na Mazowszu – jej początki datowane są na XIII wiek. W XVIII wieku biskup Mikołaj Święcicki wyjednał u papieża Klemensa XI zgodę na połączenie dwóch istniejących w Rokitnie parafii. W 1714 roku w Rokitnie Górnym wybudowano nową murowaną świątynię. Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny zbudowany w stylu barokowym według projektu Tomasza Belottiego. Przedmiotowa dzwonnica stojąca w narożniku działki zbudowana w stylu eklektycznym w XVIII wieku, został przebudowana pomiędzy 1911 a 1913 rokiem. W wyniku działań II wojny światowej północny narożnik został zniszczony. W dzwonnicy znajdowały się cztery dzwony z czego obecnie pozostały trzy – dzwon Michał z 1912 roku, dzwon Jakub z 1884 roku, dzwon Jan Chrzciciel z roku 1884. Ostatni – Witold został skradziony przez Niemców w roku 1940.

Odbudowaną przez parafian świątynię konsekrował Prymas Wyszyński, 13 czerwca 1968 r. W 1986 r. Prymas Glemp powierzył parafię księżom orionistom, a we wrześniu 2004 r. ustanowił Rokitno sanktuarium maryjnym Archidiecezji Warszawskiej.

Budynek wzniesiony w stylu eklektycznym, osiowy, podzielony na cztery części rozdzielone gzymsami kordonowymi i gzymsem wieńczącym. Część bazowa tynkowana z charakterystycznymi przyporami w narożach, część środkowa z dużym oknem, pomiędzy cienkimi pilastrami i narożnym grzebieniowym boniowaniem. Nad oknami zwieńczenia w postaci tympanonów. Część górna z trzema otworami zakrytymi drewnianymi żaluzjami za którymi znajdują się dzwony, w narożnikach płyciny. Gzyms wieńczący bogato kształtowany, a powyżej kopuła z okrągłymi oknami, zwieńczona latarnią oraz kopuła wieńczącą z krzyżem. elewacje tynkowane, dach pokryty blachą miedzianą. Od strony zachodniej w części dolnej – cokołowej dzwonnicy rzeźba dzieląca gzyms kordonowy. Od strony północnej i zachodniej pomiędzy przyporami ławeczki kamienne.

Autorzy projektu:

mgr inż. arch. Paweł Chmielewski

mgr inż. arch. Przemysław Alchimowicz

mgr Andrzej Karolczak

mgr inż. Tomasz Zieliński